Sceny zbrodni

00:00 Ty plus porcja energii równa się zakupy w Carrefourze. Teraz wszystkie kawy rozpuszczalne marki Nescafe w promocji druga 70% taniej. Oferta ważna do 30 sierpnia. 00:16 Po raz kolejny witam w archiwum scen zbrodni. Co dzisiaj? Myślę, że mogę powiedzieć, że dzisiaj jeden z tych najtrudniejszych tematów, jakich zwykle podejmujemy się w scenach zbrodni, bo będziemy mówili o farmach trupów. Już za chwilę krwawi Benderowie, a później sprawa, którą żyła dosłownie cała Ameryka. Sprawa kobiety o pięknym imieniu Belle. Jej uczynki jednak z urodą imienia nie miały wiele wspólnego. Mam nadzieję, że nie zdradziłem zbyt wiele. Wszelkie tajemnice wyjaśnimy za moment. Posłuchajcie, obejrzyjcie, po prostu zostańcie z nami. 00:47 To są sceny zbrodni w RMF FM. Ich robi się mrocznie. 00:51 Naszym dzisiejszym tematem jest farma trupów. 00:54 Po co takie od razu ostre słowa na dzień dobry? Pomyślmy o czymś przyjemnym, o rodzinnej fotografii. 01:00 Dobrze. 01:01 Widzimy zazwyczaj zdjęcie rodziców z dziećmi, tak sobie to wyobrażamy, więc wyobraźmy sobie taką typową familię z Kansas, żyjącą na przełomie XIX i XX wieku. 01:11 Okej, no to panie z charakterystycznymi fryzurami, z przedziałkiem, mama z upiętymi włosami w kok, córka z rozpuszczonymi włosami. Takimi przyciętymi do ramion. 01:22 Senior rodu w koszuli w paski i w czymś w rodzaju surdutu z postawionym kołnierzem. Za to junior, koniecznie z modnym wąsem, do białej koszuli włożył gustowną marynarkę. Widzimy takie zdjęcie oczami wyobraźni? 01:35 Niestety w przypadku rodziny Benderów zdjęcia się nie zachowały. Za to prasa wydrukowała ich podobizny opisane przez nas przed chwilą, ale... w rubryce kryminalnej. 01:46 To były portrety pamięciowe z dopiskiem wielkimi literami Bloody Benders, Krwawi Benderowie. Zapraszamy, zostańcie z nami i poznajcie historię tej zdecydowanie niesympatycznej familii. 01:59 Musimy w tej historii cofnąć się aż do roku 1870. Ameryka, czasy osadników, rodziny emigrantów przyjeżdżających z Europy wędrują na zachód w poszukiwaniu miejsca do osiedlenia się. 02:13 Korzystają z tak zwanego Great Osage Trail, szlaku nazywanego też Osage Trace lub Co-Trace. Szlaki te wytyczyły wielkie stada bizonów i podążający za nimi rdzenni mieszkańcy krain położonych w środku współczesnych Stanów Zjednoczonych. Właśnie głównie indiańskie plemię Osedżów, stąd nazwa tych szlaków. 02:32 I tu wtrącę, że słynna trasa Road 66 w środku Mizuri, aż do Kansas w Colorado pokrywa się z tym legendarnym indiańskim szlakiem. 02:43 150 lat temu o wygodnej autostradzie przez Stany nikomu się nawet nie śniło. To była ciężka podróż, wozami pełna niebezpieczeństw ze strony przyrody, jak i ze strony wspomnianych plemion rdzennych Amerykanów. W tamtym czasie to była jedyna znana w miarę bezpieczna droga na dziki zachód. 03:01 W październiku 1870 roku tym szlakiem przedarło się pięć rodzin. No kojarzymy z westernów te drewniane wozy przykryte białym płótnem, chociaż nie do końca były białe. Dokładnie tak to wyglądało. Dotarli do osady Osycz w Kansas. Jedną z nich była rodzina Bendersów, a właściwie ojciec i syn John Senior i John Junior. 03:24 Przybyli najprawdopodobniej z terenu Niemiec, ale nie zachowały się dokumenty wskazujące ich pochodzenie. Po prostu mówili z wyraźnie wyczuwalnym niemieckim akcentem. Trafiłem na informację, że mogli też pochodzić z Holandii lub Norwegii. Ale Niemcy uznaje się za najbardziej prawdopodobne. Przypuszcza się, że nazwisko Bender przyjęli w Stanach. Naprawdę senior rodu nazywał się Johann Flickinger. 03:46 Otrzymali w okolicy przedział na 160 akrów ziemi. To jakieś 60 hektarów. Oni przecierali ten szlak. Żona starszego z Benderów i jego córka zostały w bezpieczniejszej okolicy. 03:59 Panowie wzięli siedziarsko do roboty. Zanim przybędą kobiety, no muszą postawić drewnianą chatę, obowiązkową stodołę na przyszłe plony, zagrodę dla zwierząt, wykopać studnie koniecznie, przygotować zasiewy, polować na zwierzynę, robić zapasy. No to był rok naprawdę ciężkiej charówki. W końcu mogli zawiadomić obie panie Bender, że wszystko gotowe na ich przyjazd. 04:20 Elvira z córką Kate dotarły do nowo powstałej zagrody jesienią 1871 roku. 04:28 Benderowie na swojej farmie produkowali żywność na własny użytek, a nadwyżki planowali odsprzedawać. Część swojej chaty zmienili w sklep. 04:37 Tak naprawdę po prostu powiesili w izbie ten płócienny brezent przykrywający ich wóz. Za nim w ciasnej klitce toczyło się życie domowe, czyli tak naprawdę głównie sen, bo zmieściły się tu łóżka i niewiele więcej. Przed tym płótnem w większej izbie mieli znany fanom westernów, tak zwany General Store, czyli sprzedawali wszystko, co miało wzięcie w owym czasie. 04:59 A to był czas prosperity dla sklepikarzy. Dosłownie godzinę jazdy konno od nich 11 kilometrów dalej. Gdy oni stawiali zagrodę, powstało miasteczko Cherryvale, istniejące do dziś, liczące obecnie niewiele ponad 2000 mieszkańców. 05:15 Powstało w dolinie rzeki Cherry Creek, przy nowo powstałej stacji kolejowej. No właśnie, przybywający koleją osadnicy potrzebowali w nowym miejscu dosłownie wszystkiego, a sklep rodziny Benderów starał się to wszystko im zapewnić w atrakcyjnej cenie. Choć niektórzy z osadników płacili za wizyty u nich najwyższą możliwą cenę. Przybyła tu właśnie rodzina Benderów oferuje, zgodnie z tym co głosiła tablica nad drewnianą chatą, Towary spożywcze. Do sprzedaży trafiały tu m.in. warzywa z ogródka uprawianego przez Elwirę i Kate oraz jabłka z ich sadu, zajmującego dwa akry, czyli niespełna hektar, z 60 hektarów, ile liczyła ich cała farma. 05:55 Choć musimy tu wtrącić, że z zachowanych relacji świadków Skoro jej się nie wymawia, to po co ją pisać? Grocery store, jak już wspominaliśmy, był od części mieszkalnej, czyli od łóżek oddzielony prześcieradłem i był czymś więcej niż sklepem spożywczym. W tej części mieszkalnej 06:24 Dla klientów znajdowały się półki z towarem, niewielki zakątek z piecykiem i stołem, przy którym przyjezdni na miejscu mogli coś zjeść. Benderowie oferowali także noclegi. 06:35 Ma się wrażenie, że byli kiepskimi hotelarzami albo mieli słaby PR. Przynajmniej sądząc z opisów ówczesnej prasy. Sięgnijmy po The Emporia News z roku 1873. Tam czytamy, że pani domu Elwira Bender miała 55 lat. 06:52 W okolicy nazywano ją diablicą, ze względu na odrażający charakter, ale i twarz kojarzącą się z czarownicą. Nazywano ją także holenderską staruszką. 07:03 Złośliwa, odpychająca, ze słabym angielskim, co pewnie budowało jeszcze większy dystans, krążyły plotki, że mimo słabej znajomości angielskiego, wcale nie była emigrantką, że pochodziła ze stanu Nowy Jork. 07:16 Zanim przejechała w okolice Cherryvale, miała kilku mężów. Z pierwszym, Simonem Markiem, doczekała się dwanaściorga dzieci, w tym właśnie Kate, która była jej piątą pociechą. Wszystkich mężów miała zamordować. 07:29 No to tylko plotki. Jej obecny mąż, John Bender, senior, koło sześćdziesiątki, ledwo mówił w języku Ameryki. Ci, którzy go znali, w prasie opisywali go jako brutalnego i porywczego, Powtarzało się też określenie brudny. Gardłowy głos niewyraźnie cedził słowa, za to z wyraźnym niemieckim akcentem. 07:49 Ten akcent dało się zauważyć również u dzieci, choć w trące znów krążyły plotki, że młodzi Benderowie to wcale nie rodzeństwo, ale małżeństwo. 07:59 John Bender Jr., lat 25, uważany był za przystojnego z tym swoim bujnym wąsem i gęstą kasztanową czupryną, ale odbierano go jako półgłówka. bo wybuchał śmiechem w najmniej spodziewanych momentach. Może właśnie też przez ten śmiech mówiło się o nim w okolicy hiena cmentarna. 08:16 Kate była atrakcyjną kobietą, a w dodatku, co podkreślała prasa, inteligentną. Odkryła u siebie zdolności magiczne i lecznicze. Obie profesje ceniono w tych niepewnych czasach. Miała mikstury na wszelkie dolegliwości, także te sercowe. Była znachorką i wiedźmą w jednym. 08:35 Mówiliśmy o plotkach, że z Johnem Juniorem byli małżeństwem. Mogły się wziąć stąd, że Kate głosiła wolną miłość i otwarcie mówiła, że nic, nawet więzy krwi, nie powinny hamować popędu. Przyznawała otwarcie, że dzieliło, że właśnie z Juniorem. Zachował się rękopis jednego z wykładów, jakie dawała współczesnym Kate. W nim takie zdanie, czy mamy ograniczyć się do kochania jednej osoby i zabronić sobie naturalnych odruchów, hamować pożądanie brata do własnej siostry, mówię wam, nie należy tego tłumić. 09:09 Głosiła podczas wspomnianych wykładów ideę naprawdę wolnej miłości. Które to idee miała też stosować w praktyce. Podobno chętnie spędzała czas z mężczyznami przybywającymi do ich sklepiku hoteliku. Co jak się można domyślać dodatkowo napędzało klientów. 09:26 Osobliwa familia przyznacie. W dodatku Benderowie uchodzili za spirytystów, mieli kontakty z duchami, potrafili się od nich wiele dowiedzieć. No to z jednej strony sprawiało, że sąsiedzi starali się trzymać od nich z daleka, z drugiej chętnie płacili za seanse, w czasie których mogli otrzymać jakiś znak od swoich zmarłych bliskich. 09:44 A zmarłych zaczęło przybywać w tej okolicy. Mniej więcej pół roku po sprowadzeniu się Benderów w maju 1871 roku w rejonie Drum Creek natrafiono na potwornie zmasakrowane ciało mężczyzny. Nijaki Jones zginął z poderżniętym gardłem. Jego czaszkę zmiażdżono też mocnym uderzeniem. 10:05 W lutym 72 roku znaleziono kolejne dwa ciała. Podobne obrażenia, poderżnięte gardło i zmiażdżona czaszka. Przez trzy lata od pojawienia się Benderów odnotowano 11 krwawych morderstw. Okolica uznana została za tak niebezpieczną, że szlakiem nie podróżował nikt bez odpowiedniej obstawy. 10:25 Aresztowano przypadkowe osoby. Wielu podejrzanych na wszelki wypadek po prostu wygnano z okolicy. Dziś wiemy, że za tymi śmierciami stali Benderowie, ale wówczas zupełnie nikt nie wiązał ich z tymi zbrodniami. 10:39 Bo i po co mieliby mordować, skoro tak dobrze się im z ich sklepikiem wiodło? Wielu migrantów zasiedlało bezludne amerykańskie prerie. 10:48 Tak postanowił zrobić również George Newton Longcore. Próbował szczęścia w Kansas, ale zimą 1872 roku postanowił przenieść się wraz ze swoją córką Mary Ann do Iowa. Spakowali dobytek i ruszyli w podróż, która okazała się ich ostatnią. 11:07 Przepadli bez wieści. Zaniepokojony ich losem sąsiad, dr William Henry York. Wczesną wiosną postanowił pójść ich śladem. Chciał dowiedzieć się, jakie nieszczęście mogło ich spotkać. I zdaje się, dowiedział się tego na własnej skórze. Również w przenośni po prostu poszedł w ich ślady. 11:25 Zachowały się relacje osadników na trasie jego podróży. Że lekarz York przybył do nich i pytał, czy nie widzieli Longcora z córeczką. Dotarł do Fort Scott. Tu zdecydował zawrócić do domu. Wyjechał 9 marca i przepadł bez wieści. 11:40 Tym razem to jego tropem postanowili pójść jego dwaj bracia. Zwierzył im się ze szczegółów swojej podróży. Gdy więc nie wrócił, ruszyli tą samą trasą. Swoim poszukiwaniom nadali jednak wielki rozgłos. Lekarz był postacią znaną w okolicy. 11:55 Jeden z jego braci był weteranem wojny secesyjnej w stopniu pułkownika. Pułkownik Aleksander York zebrał 50 ludzi i w siodle ruszyli na poszukiwania. Zaglądali do każdego domostwa na szlaku. Pytali każdego podróżnego. 12:11 28 marca 1873 roku pułkownik York dotarł do Bender Inn, czyli tego sklepu gospody rodziny Benderów. Postanowił tutaj odpocząć, zjeść obiad, no a gospodarzy oczywiście wypytywał o wizytę swojego brata lekarza. 12:27 Tu usłyszał potwierdzenie, że tak, niejaki dr York był u nich z wizytą, jak wielu innych gości. Ten jednak, jak zasugerowali, miał mieć jakieś zatargi z miejscowymi Indianami. 12:39 Pułkownik ruszył w dalszą podróż, pytać w kolejnych domostwach, a jednak dotarła do niego plotka, jakoby z farmy Benderów uciekła Kate, córka Elwiry. Co dodatkowo podejrzane, młoda kobieta uciekła, bo Elvira groziła jej nożem. 12:55 York z kilkoma uzbrojonymi ludźmi wrócił do Benderów niespełna tydzień po swojej pierwszej wizycie, 3 kwietnia. Panowała tu złowroga atmosfera. Próbował przesłuchać Elvirę, ale ta zdawała się w ogóle nie rozumieć angielskiego. 13:10 Gdy przesłuchiwał jej dzieci, te zdradziły, że mama świetnie zna angielski. Sprowokował więc seniorkę, no i ta rzeczywiście zwyzywała go czystą angielszczyzną. Coś w zachowaniu tej rodziny sprawiło, że zaczął nabierać przekonania, że mogą mieć związek z zaginięciem jego brata. I może także innych podróżnych, którzy bez wieści przepadli w tej okolicy. 13:31 Rozpytywał o nich sąsiadów, nabrał jeszcze większych podejrzeń. Być może w swój zbrodniczy proceder wciągnęli jeszcze inną rodzinę, rołczesów, zamieszkujących tuż obok. 13:42 Zbrojni Yorka byli tak przekonani o ich winie, że gotowi byli jeszcze tego samego dnia powiesić obie rodziny. Ale pułkownik York działał bardziej racjonalnie. Umówił się z Kate Bender na seans spirytystyczny. W jego trakcie miała ona poradzić się duchów, by wskazały miejsce przebywania zaginionego doktora Yorka. Tak prowadził rozmowę, że niemal upewnił się, że Benderowie... są odpowiedzialni za śmierć jego brata. 14:07 W tym samym czasie zaniepokojona kolejnymi zaginięciami społeczność rejonu Osecz, to największe miasto w tej okolicy, zwołała zebranie dla mieszkańców. Byli na nim Benderowie i gościnnie także pułkownik York. 14:21 Na tym zebraniu zdecydowano, że w związku z zaginięciami wszystkie gospodarstwa pomiędzy Big Hill Creek i Drum Creek zostaną gruntownie przeszukane. Ta groźba dokładnych inspekcji sprawiła, że Benderowie postanowili zniknąć. Pułkownik York powinien był to przewidzieć, miał przecież silne podejrzenia wobec tej osobliwej rodziny, a jednak nie zarządził obserwacji ich farmy. 14:44 Po trzech dniach od zebrania farmer przeprowadzający przez okolice swoje bydło usłyszał wycie zwierząt hodowanych przez Benderów, jakby nikt ich od kilku dni nie karmił. Zajrzał do gospody, ale nikogo nie zastał. 14:58 Opowiedział o tym w gminie, że obawia się, że mogło im się coś stać. Jednak to był czas ulewnych deszczy. Zanim ustały, zanim zebrano ludzi do poszukiwań, minęło kolejnych kilka dni. 15:08 Gdy potwierdziło się, że Benderowie zniknęli, równie tajemniczo jak wielu podróżnych rozpoczęto wielką akcję poszukiwawczą. Zgłosiło się kilkuset ludzi z całego regionu. Jeszcze wtedy nie wiedziano, że poszukiwania ewentualnych ofiar zmienią się w pościg za zabójcami. 15:25 Po przybyciu do Bender Inn śledczy zauważyli, że spakowano wszelką żywność i część dobytku rodziny. Czy ktoś ich zamordował i okradł? Ale jednak trochę zbyt duży panował tutaj porządek. 15:37 Jeden z ludzi wyczuł jednak niepokojący zapach. Jego źródłem była klapa w podłodze pod jednym z łyżek. Co ciekawe, zabita solidnymi gwoźdźmi. 15:47 Pełni najgorszych obaw zaczęli luzować deski. Ich oczom ukazała się ciasna, zwężająca się dziura. Zapach dochodził z dużej ilości krwi, która wsiąknęła w kamienną podłogę tej piwnicy. 15:59 Rozbito ją młotami, spodziewając się, że pod kamieniami znajdują się ciała rodziny. Zaczęto kopać. Pod podłogą, na boki, nic. Więc skąd tu tyle krwi? A może to nie jest ludzka krew? 16:12 Ktoś wydał rozkaz, aby na wszelki wypadek sprawdzić ziemię wokół chaty. Ktoś chwycił jakiś pręt i zaczął nim badać grunt. Tak nachybił, trafił. 16:20 Nic. Ktoś inny zasugerował, że może tym prętem sprawdzić luźną ziemię w ogródku warzywnym. Ale znów nic. To może jeszcze w sadzie? 16:29 Tam też dostrzeżono jakby świeżo kopaną ziemię. Nic, nic, ale chwila. Metalowy pręt trafił na jakiś kamień płytko pod powierzchnią. Gdy odgarnięto ziemię, dostrzeżono, że to nie jest kamień. 16:43 Zapadł już wieczór. I być może jeszcze chwila i ekipa poszukiwawcza opuściłaby farmę i udała się na poszukiwanie zaginionych Wenderów. Jednak ten moment zmienił wszystko. 16:54 Ciało, na które trafiono... To były zwłoki doktora Yorka zagrzebane twarzą w dół. Jego stopy niemal wystawały spod gruntu. To oznaczało dla pułkownika Yorka, jego brata i jego ludzi bardzo długą noc. 17:08 Do północy przy świetle pochodni znaleziono jeszcze 9 miejsc prawdopodobnego pochówku. Jedynie zaznaczono te miejsca, by rano przy świetle dziennym zbadać je dokładniej. 17:19 I ten poranek okazał się prawdziwym koszmarem. W siedmiu z tych dziewięciu potencjalnych grobów Rzeczywiście odnaleziono ciała. W jednym było dwoje zwłok. Przeszukano też studnie. Znaleziono jedne kompletne zwłoki i części ciał kilku osób. 17:35 Wszystkie ciała miały poderżnięte gardła, a czaszki rozłupane jakimś ciężkim narzędziem. Tylko w przypadku jednej osoby brak było okaleczeń. Śledczy uznali, że albo została uduszona, albo pogrzebana żywcem. 17:50 W zagrodzie odnaleziono modlitewnik rodziny Benderów z dopiskami w języku niemieckim. Jeden z nich brzmiał Dzień Wielkiej Rzezi 8 stycznia. Inny dopisek. 18:00 Piekło odeszło. Scena tej okrutnej zbrodni jasno wskazywała, że gdy w gospodzie Benderów zjawiał się gość, którego warto było się pozbyć, rodzina sadzała go na honorowym miejscu, w pobliżu klapy do tajemniczej piwniczki. 18:16 Ktoś gościa zagadywał, a w tym czasie albo John Senior, albo John Junior zachodzili go od tyłu i zza kotary uderzali młotem w czaszkę z prawej strony. Ogłuszonemu, któraś z kobiet przecinała gardło nożem. 18:29 Ale najprawdopodobniej nie wszyscy tracili przytomność po uderzeniu młotem. W ścianach gospody i w dachu zauważono dziury po kulach. Prawdopodobnie część ofiar zdążyła sięgnąć po broń i wystrzelić. 18:42 Wszyscy jednak kończyli z podarżniętym gardłem. Bezwładne ciało wrzucano do piwnicy, tam je ograbiano z kosztowności, następnie zagrzebywano gdzieś na farmie albo porzucano przy szlaku, pozorując napaść Indian lub jakiejś bandy. 18:57 Rzeczy zamordowanego trafiały do sprzedaży w sklepiku. Jeśli ktoś pytał skąd Benderowie mają konia czy siodło, mówili, że któryś z gości nie miał czym zapłacić za nocleg czy inne towary i zostawiał swoje rzeczy w rozliczeniu. 19:12 W podobny sposób Benderowie zamordowali, jak się przypuszcza, około 20 osób. Nie wszyscy byli majętni, więc podejrzewano, że część z nich zginęła bardziej dla drszczyku emocji lub z chęci posiadania jakiegoś jednego konkretnego przedmiotu niż z chęci wzbogacenia się. 19:27 Gdy o sprawie zrobiło się głośno w amerykańskich gazetach, pojawili się świadkowie, którzy opowiadali o pobycie w Bender's Inn i o dziwnych zachowaniach rodziny. Byli sadzani na końcu stołu, pod płótnem służącym za ścianę, ale gdy wyczuwali jakiś niepokojący ruch za tą zasłoną, przesiadali się. I to być może uratowało im życie. 19:48 Niektórzy zostali wprost zaatakowani, no ale zdołali uciec z tego piekielnego miejsca. A co spotkało morderczą familię? Oburzenie społeczne było tak wielkie, a ich wina tak oczywista, że wyznaczono ogromną nagrodę – 3000 dolarów za żywych lub martwych. 20:05 Te słynne plakaty – Wanted, Dead or Alive. I stąd znamy wizerunek Benderów, stworzony jako portret pamięciowy drukowany na afiszach i w prasie. 20:15 Wielu chętnych tej nagrody i żądnych wymierzenia sprawiedliwości ruszyło w ich poszukiwania. Bloody Benders, krwawi Benderowie, jak odtąd nazywały ich amerykańskie dzienniki – zapakowali dobytek na wozy i właśnie ich śladem najpierw ruszył pościg. 20:30 19 kilometrów dalej znaleziono porzucone konie i zaprzęg w pobliżu stacji kolejowej w rejonie miasta Tyre. Kupili bilety do Humboldt. 20:40 W miejscowości Chanute młody John i jego siostra przesiedli się na pociąg do Red River w Teksasie. W tamtejszej okolicy, jak wiedziano, na pograniczu właśnie Teksasu i Nowego Meksyku, znajdowała się tak zwana kolonia wyjętych spod prawa. Stamtąd żaden pościg nie wracał. I tu śledczy zakończyli tropienie dzieci Benderów. 21:00 Starsi Benderowie dojechali pociągiem do Kansas City, skąd najprawdopodobniej przesiedli się na pociąg do St. Louis. I tak naprawdę... nie wiadomo co się z nimi stało. 21:11 Jeszcze inna grupa twierdzi, że zlinczowała starszego z Benderów i jego żonę Elwirę, ale inny z patroli też tak twierdził. 21:31 Tyle, że dorwał ich w zupełnie innej okolicy. 21:34 Nikt jednak nie dostarczył dowodów, że faktycznie dopadł któryś z familii Bloodbenders. A to był warunek wypłaty nagrody. 3000 dolarów nigdy nie zostało wypłacone. A co za tym idzie... Nie ma żadnej pewności, czy Benderowie nie dożyli gdzieś spokojnej starości, albo czy nie założyli jakiejś krwawej farmy w innej odludnej okolicy. 21:58 Niektórzy uważają, że znana w tamtym czasie inna rodzina seryjnych morderców to właśnie Benderowie, ale pod zmienionym nazwiskiem, pod nazwiskiem Kelly. 22:09 Ale o słynnych zbrodniczych The Kelly Family opowiemy być może w którymś z kolejnych podcastów z cen zbrodni. 22:17 Sceny zbrodni w RMF FM. 22:22 Ty plus słodkie chwile równa się owocowa przekąska w Carrefourze. Winogrona jasne 61% taniej. 4,99 za kilogram z kuponem w apce kartą seniora Carrefour lub Payback. Oferta ważna do 30 sierpnia. Cena przed obniżką 12,99. 22:38 Dzisiaj mówimy o farmach trupów. Te historie rozpoczniemy od cytatu z pewnego filmu. Nie zna piekło straszliwszej furii nad wściekłość zranionej kobiety. Antybohaterka naszej opowieści bez wątpienia zgotowała swoim wybrankom prawdziwe piekło. Ale co doprowadziło do takiego wybuchu brutalności? Tego badacze do dzisiaj nie są pewni. 23:02 Czas na podstawowe fakty, na nich się skupmy. Przenosimy się do Norwegii. To tam w 1859 roku w małej miejscowości Selbu przyszła na świat Brynhild Pulsdater Strset. Sporą rodzinę utrzymywał ojciec z zawodu kamieniarz. Familia zdana była na łaskę pogody, która decydowała o plonach na okolicznych polach. 23:22 Brynhild jako nastolatka podjęła pracę u hodowców bydła. Opiekowała się zwierzętami. W ten sposób zarobiła pieniądze na podróż za wielką wodę. Tak jak jej siostra marzyła o tym, aby zamieszkać w Ameryce, dokładnie w Chicago. W 1883 roku 24-letnia Brynhild dopłynęła na wschodnie wybrzeże USA i tutaj stała się Bellą. 23:47 Przez jakiś czas pomieszkiwała u swojej siostry. Wkrótce jej nordycka uroda zawróciła w głowie Matsowi Sorensenowi. Bella stała się Bellą. Panią Sorensen. Para nie mogła doczekać się swoich pociech. Inne źródła wskazują, że dwójka ich dzieci zmarła zaraz po narodzinach. Dlatego adoptowali trzy dziewczynki. Według sąsiadów Belle była kochającą żoną i matką. Życie rodziny przeplatały dziwne pożary ich mieszkania. Bezlitosny żywioł strawił też mały sklepik ze słodyczami w Chicago, który należał do Sorensenów. 24:21 Na szczęście budynek był nieźle ubezpieczony. 24:23 Niestety wkrótce rodziną wstrząsnęła jeszcze większa tragedia. 30 lipca 1900 roku Matt poczuł się źle. Skarżył się na ogromny ból w okolicach klatki piersiowej. Chwilę później mężczyzna zmarł. Lekarz w akcie zgonu napisał śmierć z powodu niewydolności serca. Jednak rodzina mężczyzny nie wierzyła w taki obrót spraw. Byli przekonani, że Belle otruła swojego męża. 24:52 Sugerowano, że objawy Sorensena przed śmiercią wskazywały na działanie strychniny. Co więcej, kobieta przyznała się lekarzowi, że podawała swojemu partnerowi jakieś leki, aby mu pomóc. W efekcie tych poważnych oskarżeń zarządzono śledztwo, ale z braku ważnych dowodów, np. nie przeprowadzono sekcji zwłok po śmierci Matza, 25:13 Sprawę umorzono. Co bardzo ciekawe, 30 lipca 1900 roku był jedynym dniem, gdy pokrywały się dwie polisy na życie Madsa Sorensena. Stara, której termin upływał właśnie wtedy i nowa, która nabierała mocy prawnej tego dnia. Dzięki temu zrozpaczona wdowa mogła nieco ukoić swój żal, dzięki kwocie wypłaconej od dwóch ubezpieczycieli. W ręce Belle trafiło uwzględniając dzisiejszą wartość pieniądza, około 300 tysięcy dolarów. 25:44 Za otrzymaną fortunę świeżo upieczona wdowa kupiła spore gospodarstwo w mieście Laporte w stanie Indiana. Zamieszkała tam z osieroconymi dziećmi i zajęła się hodowlą świni. I to właśnie tam miało rozpętać się prawdziwe krwawe piekło. 26:00 Belle zdecydowanie nie przepadała za samotnością. Dlatego wkrótce po przeprowadzce do solidnego domu w Laporte ponownie wyszła za mąż. Tym razem wybrankiem kobiety stał się przystojny wdowiec pochodzący z Norwegii, Peter Gunes. Parę łączyło to samo pochodzenie, podobne przejścia w życiu. Przysięga przed ołtarzem 1 kwietnia 1902 roku miała scementować tę silną relację. 26:27 Kilka dni po weselu, w bardzo dziwnych okolicznościach, zmarła córka Petera Gunesa. Dziewięć miesięcy później tragiczny los spotkał i Pana Młodego. Wersji tego zdarzenia jest kilka. Według jednej z nich mężczyzna dość niezdarnie ściągał kapcie z pieca, przez co bardzo poważnie się poparzył. Druga wersja bardzo się jednak różniła. Sama Belle miała opowiadać później, że na głowę Petera spadła bardzo ciężka malutka. maszynka do mielenia mięsa. Mężczyzna zmarł, nie doczekawszy poranka. 26:58 Mieszkańcy Laporte nie wierzyli w śmiertelny wypadek Petera. Wszyscy wiedzieli, że był doświadczonym rolnikiem. Często razem z żoną odwiedzał okoliczne targowiska, gdzie handlował mięsem. Był też bardzo dobrym rzeźnikiem. Sprawą zajął się więc sąd. Morderstwo Petera miała widzieć adoptowana córka, Jenny Olsen. Dziewczynka powiedziała swojej koleżance, że bele zabiła nowego męża, Tassakiem. 27:25 Ale nie znaleziono znów niezbitych dowodów na winę kobiety, a Jenny Olsen wkrótce wyjechała do szkoły w Kalifornii. Wtrąćmy jeszcze może tylko, że w związku ze śmiercią Petera Gunesa w ręce tej seryjnej wdowy wpadło około 100 tysięcy dzisiejszych dolarów. 27:42 Gospodarstwo Gunesów było spore. Samotnej wdowie było ciężko uporać się z całą masą obowiązków, zwłaszcza podczas żniw. Ale chętnych do pracy na farmie nigdy nie brakowało. Między innymi za sprawą takich anonsów matrymonialnych, które Belle Gunes umieszczała w prasie. Zacytujmy. Urocza wdowa, właścicielka dużej farmy w jednej z najlepszych dzielnic hrabstwa Laporte w stanie Indiana, pragnie nawiązać znajomość z dżentelmenem z myślą o połączeniu fortuny. 28:14 Odpowiedzi listowne nie będą brane pod uwagę, chyba że nadawca wyrazi zgodę na osobistą wizytę po odpowiedzi. 28:22 Na to ogłoszenie majętnej wdowy odpowiedziało wielu bogatych dżentelmenów z różnych części Stanów Zjednoczonych. Kandydaci na małżonków przyjeżdżali do gospodarstwa w La Porte z mocno wypchanymi kieszeniami i z cennymi przedmiotami w podróżnych kufrach. Scenariusz tych odwiedzin był zwykle taki sam. Bogaci mężczyźni kręcili się przez kilka dni po gospodarstwie wdowy. Odbywały się wówczas odświętne obiady, podczas których dyskutowano o wspólnych planach na życie oraz na rozwój farmy. Ale żaden elegant... 28:53 Nie zagrzał tam miejsca na dłużej. I jak Bell opowiadała później swoim sąsiadom, odjeżdżali w siną dal. 28:59 Całą tę sytuację zmienił jednak potężny pożar gospodarstwa. Przenosimy się do 28 kwietnia 1908 roku. Joe Maxon, który od niedawna pracował na gospodarstwie Gunness, Odpoczywał po kolejnym wyczerpującym dniu. Nad ranem obudził go intensywny zapach dymu. Posiadłość Belle stała w płomieniach. Maxon głośno nawoływał domowników, ale nikt mu nie odpowiadał. 29:26 A wiedział, że w mieszkaniu jest jeszcze najprawdopodobniej pani domu i trójka jej dzieci. Mężczyzna wyskoczył przez okno w ostatniej chwili i cudem uciekł językiem ognia, które rozprzestrzeniły się już po całym domostwie. Gdy do płonącego gospodarstwa przyjechały wezwane zastępy Ochotniczej Straży Pożarnej, było już po wszystkim. Dom i całe gospodarstwo doszczętnie spłonęły. 29:49 Strażacy i sąsiedzi przeszukując pogorzelisko natrafili na cztery zwęglone ciała. Trzy córki Gunnes zginęły w swoich łóżkach, natomiast personalia czwartej kobiety pozostawały zagadką. Denatka miała odciętą głowę. Nie udało jej się odnaleźć, dokładnie przeszukując gliszcza. Zmarła była znacznie niższa i drobniejsza od tęgiej Belle Gunness. Czy to możliwe, aby ogień tak mocno skurczył jej ciało? 30:16 Według szeryfa głównym podejrzanym był Ray Lamfer, wieloletni pomocnik na farmie należącej do Belle i według wielu również kochanek kobiety. Zazdrosny mężczyzna został wyrzucony z pracy niecałe trzy miesiące przed tą tragedią na farmie. Guinness przed pożarem wielokrotnie skarżyła się na to, że Lamfer jest szaleńcem i groził jej śmiercią. Na policję zgłosił się też świadek, który widział jak Ray Lamfer wybiega z gospodarstwa Belle tuż przed pożarem. 30:45 Pięć dni po tragedii szeryf wraz z pomocnikami przyjechał na spaloną farmę w Laporte. Postanowili przyjrzeć się licznym zagłębieniom, których było tam pełno. W taki sposób po zdjęciu wierzchniej warstwy ziemi w zagrodzie dla świń natrafiono na poćwiartowane ciała w workach. Zwłoki należały do przynajmniej kilkunastu osób, ale w pewnym momencie policja przestała już liczyć. 31:10 Szybko wyjaśnił się los wielu mężczyzn, którzy odwiedzali gospodarstwo w odpowiedzi na anonse w gazecie. Adoptowana córka Gunness, Jenny Olsen, również nie wyjechała do szkoły, jak zapewniała macocha, ale została zamordowana. 31:26 Ray Lamfer został oskarżony o morderstwo Belle i jej dzieci oraz podpalenie gospodarstwa. Mężczyzna zeznał na łożu śmierci, że znalezione ciało bez głowy nie należało do seryjnej wdowy. Belle Gunness po zabójstwie ubrała gospodynię w swoje ubrania. Następnie udusiła dzieci, a później upozorowała swoją śmierć. Zrobiła to wszystko, bo wiedziała, że jej zbrodnie lada moment wyjdą na jaw. 31:54 Lamfer zapewnił, że nie ma nic wspólnego z serią zabójstw bezdusznej kobiety. Miał jedynie pomagać jej w zakopywaniu ciał. Skazano go na 20 lat więzienia. Zmarł już po roku z powodu gruźlicy. 32:07 Pytanie, ile prawdy jest w historii Lamfera? Faktem jest to, że przez kolejne dziesięciolecia na policję zgłaszali się świadkowie, którzy byli przekonani, że rozpoznali na ulicy Belle Gunness. 32:21 A co było zapalnikiem morderczej serii Belle? Jedna z niepotwierdzonych teorii wskazuje na zemstę. Dokładnie podczas wiejskiej potańcówki pewien chłopak kopnął kobietę w brzuch, gdy była w ciąży, przez co ta... Straciła dziecko. Napastnik miał później umrzeć z powodu poważnych dolegliwości żołądka. Czy to była pierwsza ofiara Belle Gunness? 32:43 Inna z hipotez skupia się również na zemście, ale na bogatych gospodarzach opływających w luksusie, u których Norweszka pracowała przez lata. Jaka była prawda? Tego najprawdopodobniej nie dowiemy się już nigdy. 32:57 Sceny zwrotni w RMFFM 33:11 Ty plus porcja energii równa się zakupy w Carrefourze. Teraz wszystkie kawy rozpuszczalne marki Nescafe w promocji druga 70% taniej. Oferta ważna do 30 sierpnia.